روی هر جلسه بزنید تا پخشکننده و متنِ کاملِ آن باز شود. متنِ پیادهشدهٔ جلسات در همینجا میزبانی میشود؛ جلساتی که هنوز «فقط صوت»اند، در حالِ بازنویسیِ خودکار از روی صوتاند.
این جلسه بر محور «مقدمه — مبانیِ نظریهٔ فروید» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۱ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «نظریهٔ فروید» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۲ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «نظریهٔ فروید — مکانیسمهای دفاعی» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۳ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «تئوریِ رؤیای فروید» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۴ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «تئوریِ رؤیا — رشدِ جنسیت» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۵ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «دیدگاههای انتقادی نسبت به فروید» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۶ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «نظریهٔ فروید و فلسفهٔ علم» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۷ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «تفاوتِ روانکاوی و علومِ تجربی» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۸ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «ادامهٔ نقدها به نظریهٔ فروید» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۹ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «ادامهٔ نقد به نظریهٔ فروید» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۱۰ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «کاربردهای فروید در نظریهٔ انتقادی (۱)» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۱۱ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «کاربردهای فروید در نظریهٔ انتقادی (۲)» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۱۲ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «پستمدرن و کاربردِ فروید در نقدِ هنری (۱)» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۱۳ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «نقدِ هنری (۲) «انجمنِ شاعرانِ مرده»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۱۴ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «کاربردِ فروید در نقدِ هنری» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۱۵ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «کاربردِ فروید در نقدِ هنری» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۱۶ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «کاربردِ فروید در نقدِ هنری» پیش میرود و آن را در چارچوبِ شکلگیریِ روانکاویِ فرویدی توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که ناخودآگاه، رؤیا، سرکوب، رانه و سازوکارهای دفاعی چگونه به هم پیوند میخورند و چرا فروید برای فهمِ فرهنگ و هنر نیز مهم میشود. نکتهٔ کلیدی جلسه، توجه به مرزِ میانِ نظریهٔ بالینی و کاربردِ فرهنگیِ روانکاوی است؛ یعنی تحلیل نباید به داوریِ شتابزده دربارهٔ اشخاص فروکاسته شود. در مجموع، جلسهٔ ۱۷ زمینهای فراهم میکند تا مفاهیمِ فرویدی هم در سطحِ روانِ فرد و هم در سطحِ نقدِ فرهنگی خوانده شوند.
این جلسه بر محور «تأثیرِ ترتیبِ تولد بر شخصیت (آدلر)» است و روانشناسیِ آدلر را از راهِ مسئلهٔ سبکِ زندگی، احساسِ حقارت و جبران توضیح میدهد. بحث نشان میدهد که رشدِ شخصیت فقط با نیروهای غریزی فهمیده نمیشود و جایگاهِ اجتماعی، خانواده، ترتیبِ تولد و کوشش برای برتریجویی نیز در آن نقش دارند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ احساسِ کمبود و شیوههای سازنده یا بیمارگونهٔ جبران است. جلسهٔ ۱۸ برای فهمِ شخصیتهایی اهمیت دارد که رفتارشان پاسخی به زخمی پنهان یا تحقیرِ تجربهشده است.
این جلسه بر محور «یونگ — درآمد» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۱۹ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ یونگ» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۲۰ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ یونگ» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۲۱ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ یونگ» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۲۲ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «یونگ — رؤیا (۱)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۲۳ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «یونگ — رؤیا (۲)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۲۴ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «یونگ — رؤیا (۳)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۲۵ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «یونگ — رؤیا (۴)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۲۶ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «یونگ — رؤیا، مقدمهٔ کهنالگو، سمبلیسم» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۲۷ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «یونگ — کهنالگو» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۲۸ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «یونگ — کهنالگو (۲)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۲۹ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «یونگ — آنیما و آنیموس» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۳۰ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «یونگ — کهنالگوی خود (Self)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۳۱ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «مقایسهٔ یونگ و فروید (۱)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۳۲ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «کنار هم گذاشتنِ یونگ و فروید (۲)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۳۳ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «کنار هم گذاشتنِ یونگ و فروید (۳)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۳۴ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «مقدمهٔ نقدِ هنری — بسطِ یونگ» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۳۵ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «کاربردِ یونگ در روابطِ زن و مرد» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۳۶ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «مردسالاری (۱)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۳۶.۵ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «مردسالاری (۲)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۳۷ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «مردسالاری (۳)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۳۸ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «مردسالاری (۴)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۳۹ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «یونگ — کاربردی» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۴۰ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «مقالهٔ «زنِ اروپایی» (یونگ) (۱)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۴۱ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «مقالهٔ «زنِ اروپایی» (یونگ) (۲)» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۴۲ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «فهمِ اثرِ هنری — مقدمهٔ «رنگِ انار»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۴۳ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «بررسیِ فیلمِ «رنگِ انار»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۴۴ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ بحثِ فهمِ اثرِ هنری» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۴۵ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ بحثِ فهمِ اثرِ هنری» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۴۶ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «بررسیِ فیلمِ «Bad Ronald»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۴۷ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ «Bad Ronald»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۴۸ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «مقدمهٔ «هنرپیشه»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۴۹ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «بازتابهای ناخودآگاه در رفتارِ روزمره» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۵۰ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور ««هنرپیشه»ی مخملباف» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۵۱ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «رشدِ آنیما «هنرپیشه»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۵۲ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «دیدگاههای سیاسی‑اجتماعیِ یونگ — مقدمه» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۵۳ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «تحلیلِ سیاسی‑اجتماعی با یونگ» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۵۴ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ دیدگاههای سیاسی‑اجتماعیِ یونگ» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۵۵ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «ناخودآگاهِ جمعیِ ایرانیان» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۵۶ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «قدرت و جنسیت» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۵۷ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «یونگ و عرفان/دین — پیوند با قرآن» حرکت میکند و آن را در افقِ روانشناسیِ تحلیلیِ یونگ میخواند. تأکید اصلی بر ناخودآگاهِ جمعی، نماد، کهنالگو، رؤیا، آنیما/آنیموس، سایه یا فرایندِ فردیتیابی است و نشان میدهد که روان از سطحِ زندگینامهٔ فردی فراتر میرود. نکتهٔ مهم جلسه این است که اثر هنری و تجربهٔ دینی میتوانند حاملِ حقیقتهایی باشند که در آگاهیِ معمولی حاضر نیستند. جلسهٔ ۵۸ از این جهت بخشی از گذار دوره از روانکاویِ بالینی به خوانشِ فرهنگ، اسطوره و هنر است.
این جلسه بر محور «تمهای اساطیری «انجمنِ شاعرانِ مرده»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۵۹ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «مرورِ آثارِ مهرجویی — مقدمهٔ «هامون»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۶۰ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «تحلیلِ «هامون» — ۱» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۶۱ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ «هامون»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۶۲ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «بحرانِ میانسالی در «هامون»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۶۳ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «پروجکشنِ آنیما و کودک «هامون»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۶۴ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ «هامون»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۶۵ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «کاپیتالیسم و روابطِ زن و مرد «هامون»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۶۶ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور ««هامون» — گذر از کودکی به بزرگسالی» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۶۷ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «کلاسیک/مدرن/پستمدرن — مرورِ تارانتینو» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۶۸ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور ««سگهای انباری» (تارانتینو)» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۶۹ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ «سگهای انباری» — ژانر» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۷۰ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «نقدِ «پالپ فیکشن» (۱)» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۷۱ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ «پالپ فیکشن»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۷۲ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور ««پالپ فیکشن» و «شوکران»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۷۳ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «پستمدرنیته و هنرِ پستمدرن» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۷۴ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ پستمدرنیته» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۷۵ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «تحلیلِ داستانِ «نامهٔ گمشده»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۷۶ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «مرورِ نقدِ فیلم و نقدِ روانکاوانه» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۷۷ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور ««رقص در غبار» (فرهادی)» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۷۸ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور ««رقص در غبار» — آغازِ «شهرِ زیبا»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۷۹ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور ««شهرِ زیبا» (فرهادی)» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۸۰ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور ««چهارشنبهسوری» (فرهادی)» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۸۱ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور ««دربارهٔ الی» (فرهادی)» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۸۲ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ «دربارهٔ الی»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۸۳ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور ««جداییِ نادر از سیمین» (فرهادی)» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۸۴ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «ادامهٔ «جداییِ نادر از سیمین»» پیش میرود و از مفاهیمِ روانکاوی برای فهمِ اثر هنری و سینما استفاده میکند. بحث نشان میدهد که فیلم را نباید فقط از راهِ خلاصهٔ داستان خواند؛ فرم، نماد، میزانسن، شخصیت و جایگاهِ تماشاگر نیز حاملِ معنا هستند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پیوند میانِ تحلیلِ روانی و دقت به خودِ اثر است، بیآنکه اثر به زندگیِ سازنده یا یک نمادِ تکمعنایی فروکاسته شود. جلسهٔ ۸۵ بخشی از مسیرِ دوره برای تبدیلِ روانکاوی به ابزارِ خواندنِ فرهنگِ تصویری است.
این جلسه بر محور «تحلیلِ روانکاوانهٔ متنِ فلسفی — نیچه» شکل میگیرد و از روانکاوی به سوی خواندنِ متنِ فلسفی و مسئلهٔ نیچه حرکت میکند. بحث بر نسبتِ رانه، قدرت، ارزشگذاری، بدن، موسیقی، تراژدی و نقدِ اخلاقِ آماده تأکید دارد. نکتهٔ مهم جلسه این است که متنِ فلسفی نیز میتواند مانند اثر هنری نشانههایی از کشاکشِ روانی، میل و دفاع را آشکار کند. جلسهٔ ۸۶ زمینهای فراهم میکند تا نیچه نه فقط متفکری مفهومی، بلکه موضوعِ خوانشِ روانکاوانهٔ فرهنگ باشد.
این جلسه بر محور «زندگیِ نیچه» شکل میگیرد و از روانکاوی به سوی خواندنِ متنِ فلسفی و مسئلهٔ نیچه حرکت میکند. بحث بر نسبتِ رانه، قدرت، ارزشگذاری، بدن، موسیقی، تراژدی و نقدِ اخلاقِ آماده تأکید دارد. نکتهٔ مهم جلسه این است که متنِ فلسفی نیز میتواند مانند اثر هنری نشانههایی از کشاکشِ روانی، میل و دفاع را آشکار کند. جلسهٔ ۸۷ زمینهای فراهم میکند تا نیچه نه فقط متفکری مفهومی، بلکه موضوعِ خوانشِ روانکاوانهٔ فرهنگ باشد.
این جلسه بر محور «نیچه — مقدمهٔ «زایشِ تراژدی»» شکل میگیرد و از روانکاوی به سوی خواندنِ متنِ فلسفی و مسئلهٔ نیچه حرکت میکند. بحث بر نسبتِ رانه، قدرت، ارزشگذاری، بدن، موسیقی، تراژدی و نقدِ اخلاقِ آماده تأکید دارد. نکتهٔ مهم جلسه این است که متنِ فلسفی نیز میتواند مانند اثر هنری نشانههایی از کشاکشِ روانی، میل و دفاع را آشکار کند. جلسهٔ ۸۸ زمینهای فراهم میکند تا نیچه نه فقط متفکری مفهومی، بلکه موضوعِ خوانشِ روانکاوانهٔ فرهنگ باشد.
این جلسه بر محور «نیچه — کانت و شوپنهاور» شکل میگیرد و از روانکاوی به سوی خواندنِ متنِ فلسفی و مسئلهٔ نیچه حرکت میکند. بحث بر نسبتِ رانه، قدرت، ارزشگذاری، بدن، موسیقی، تراژدی و نقدِ اخلاقِ آماده تأکید دارد. نکتهٔ مهم جلسه این است که متنِ فلسفی نیز میتواند مانند اثر هنری نشانههایی از کشاکشِ روانی، میل و دفاع را آشکار کند. جلسهٔ ۸۹ زمینهای فراهم میکند تا نیچه نه فقط متفکری مفهومی، بلکه موضوعِ خوانشِ روانکاوانهٔ فرهنگ باشد.
این جلسه بر محور «نیچه «زایشِ تراژدی»» شکل میگیرد و از روانکاوی به سوی خواندنِ متنِ فلسفی و مسئلهٔ نیچه حرکت میکند. بحث بر نسبتِ رانه، قدرت، ارزشگذاری، بدن، موسیقی، تراژدی و نقدِ اخلاقِ آماده تأکید دارد. نکتهٔ مهم جلسه این است که متنِ فلسفی نیز میتواند مانند اثر هنری نشانههایی از کشاکشِ روانی، میل و دفاع را آشکار کند. جلسهٔ ۹۰ زمینهای فراهم میکند تا نیچه نه فقط متفکری مفهومی، بلکه موضوعِ خوانشِ روانکاوانهٔ فرهنگ باشد.
این جلسه بر محور «ادامهٔ تحلیلِ نیچه» شکل میگیرد و از روانکاوی به سوی خواندنِ متنِ فلسفی و مسئلهٔ نیچه حرکت میکند. بحث بر نسبتِ رانه، قدرت، ارزشگذاری، بدن، موسیقی، تراژدی و نقدِ اخلاقِ آماده تأکید دارد. نکتهٔ مهم جلسه این است که متنِ فلسفی نیز میتواند مانند اثر هنری نشانههایی از کشاکشِ روانی، میل و دفاع را آشکار کند. جلسهٔ ۹۱ زمینهای فراهم میکند تا نیچه نه فقط متفکری مفهومی، بلکه موضوعِ خوانشِ روانکاوانهٔ فرهنگ باشد.
این جلسه بر محور «نیچه — عنصرِ آپولونی» شکل میگیرد و از روانکاوی به سوی خواندنِ متنِ فلسفی و مسئلهٔ نیچه حرکت میکند. بحث بر نسبتِ رانه، قدرت، ارزشگذاری، بدن، موسیقی، تراژدی و نقدِ اخلاقِ آماده تأکید دارد. نکتهٔ مهم جلسه این است که متنِ فلسفی نیز میتواند مانند اثر هنری نشانههایی از کشاکشِ روانی، میل و دفاع را آشکار کند. جلسهٔ ۹۲ زمینهای فراهم میکند تا نیچه نه فقط متفکری مفهومی، بلکه موضوعِ خوانشِ روانکاوانهٔ فرهنگ باشد.
این جلسه بر محور «نیچه — توهمِ قدرت و شهرت» شکل میگیرد و از روانکاوی به سوی خواندنِ متنِ فلسفی و مسئلهٔ نیچه حرکت میکند. بحث بر نسبتِ رانه، قدرت، ارزشگذاری، بدن، موسیقی، تراژدی و نقدِ اخلاقِ آماده تأکید دارد. نکتهٔ مهم جلسه این است که متنِ فلسفی نیز میتواند مانند اثر هنری نشانههایی از کشاکشِ روانی، میل و دفاع را آشکار کند. جلسهٔ ۹۳ زمینهای فراهم میکند تا نیچه نه فقط متفکری مفهومی، بلکه موضوعِ خوانشِ روانکاوانهٔ فرهنگ باشد.
این جلسه بر محور «نیچه — نفرت از زنانگی» شکل میگیرد و از روانکاوی به سوی خواندنِ متنِ فلسفی و مسئلهٔ نیچه حرکت میکند. بحث بر نسبتِ رانه، قدرت، ارزشگذاری، بدن، موسیقی، تراژدی و نقدِ اخلاقِ آماده تأکید دارد. نکتهٔ مهم جلسه این است که متنِ فلسفی نیز میتواند مانند اثر هنری نشانههایی از کشاکشِ روانی، میل و دفاع را آشکار کند. جلسهٔ ۹۴ زمینهای فراهم میکند تا نیچه نه فقط متفکری مفهومی، بلکه موضوعِ خوانشِ روانکاوانهٔ فرهنگ باشد.
این جلسه بر محور «نیچه — تعارضِ جنسیتی و موسیقی» شکل میگیرد و از روانکاوی به سوی خواندنِ متنِ فلسفی و مسئلهٔ نیچه حرکت میکند. بحث بر نسبتِ رانه، قدرت، ارزشگذاری، بدن، موسیقی، تراژدی و نقدِ اخلاقِ آماده تأکید دارد. نکتهٔ مهم جلسه این است که متنِ فلسفی نیز میتواند مانند اثر هنری نشانههایی از کشاکشِ روانی، میل و دفاع را آشکار کند. جلسهٔ ۹۵ زمینهای فراهم میکند تا نیچه نه فقط متفکری مفهومی، بلکه موضوعِ خوانشِ روانکاوانهٔ فرهنگ باشد.
این جلسه بر محور «نیچه، اشرافیت و نیهیلیسم» شکل میگیرد و از روانکاوی به سوی خواندنِ متنِ فلسفی و مسئلهٔ نیچه حرکت میکند. بحث بر نسبتِ رانه، قدرت، ارزشگذاری، بدن، موسیقی، تراژدی و نقدِ اخلاقِ آماده تأکید دارد. نکتهٔ مهم جلسه این است که متنِ فلسفی نیز میتواند مانند اثر هنری نشانههایی از کشاکشِ روانی، میل و دفاع را آشکار کند. جلسهٔ ۹۶ زمینهای فراهم میکند تا نیچه نه فقط متفکری مفهومی، بلکه موضوعِ خوانشِ روانکاوانهٔ فرهنگ باشد.
این جلسه بر محور «مسیر کلیِ بحث» پیش میرود و ادامهٔ مسیرِ کلیِ دوره در پیوند دادنِ روانکاوی، فرهنگ، متن و تجربهٔ انسانی است. بحث مفاهیمِ پیشین را در زمینهای تازه به کار میگیرد و نشان میدهد که خوانشِ روانکاوانه وقتی معتبر است که به جزئیاتِ متن، موقعیت و زبانِ اثر وفادار بماند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پرهیز از تقلیلِ تجربهٔ انسانی به یک فرمولِ آماده و توجه به لایههای همزمانِ فردی، اجتماعی و نمادین است. جلسهٔ ۹۷ در جمعبندیِ افقهای دوره نقش دارد و مسیر را از نظریه به کاربردِ فرهنگی پیوند میزند.
این جلسه بر محور «مسیر کلیِ بحث» پیش میرود و ادامهٔ مسیرِ کلیِ دوره در پیوند دادنِ روانکاوی، فرهنگ، متن و تجربهٔ انسانی است. بحث مفاهیمِ پیشین را در زمینهای تازه به کار میگیرد و نشان میدهد که خوانشِ روانکاوانه وقتی معتبر است که به جزئیاتِ متن، موقعیت و زبانِ اثر وفادار بماند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پرهیز از تقلیلِ تجربهٔ انسانی به یک فرمولِ آماده و توجه به لایههای همزمانِ فردی، اجتماعی و نمادین است. جلسهٔ ۹۸ در جمعبندیِ افقهای دوره نقش دارد و مسیر را از نظریه به کاربردِ فرهنگی پیوند میزند.
این جلسه بر محور «مسیر کلیِ بحث» پیش میرود و ادامهٔ مسیرِ کلیِ دوره در پیوند دادنِ روانکاوی، فرهنگ، متن و تجربهٔ انسانی است. بحث مفاهیمِ پیشین را در زمینهای تازه به کار میگیرد و نشان میدهد که خوانشِ روانکاوانه وقتی معتبر است که به جزئیاتِ متن، موقعیت و زبانِ اثر وفادار بماند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پرهیز از تقلیلِ تجربهٔ انسانی به یک فرمولِ آماده و توجه به لایههای همزمانِ فردی، اجتماعی و نمادین است. جلسهٔ ۹۹ در جمعبندیِ افقهای دوره نقش دارد و مسیر را از نظریه به کاربردِ فرهنگی پیوند میزند.
این جلسه بر محور «مسیر کلیِ بحث» پیش میرود و ادامهٔ مسیرِ کلیِ دوره در پیوند دادنِ روانکاوی، فرهنگ، متن و تجربهٔ انسانی است. بحث مفاهیمِ پیشین را در زمینهای تازه به کار میگیرد و نشان میدهد که خوانشِ روانکاوانه وقتی معتبر است که به جزئیاتِ متن، موقعیت و زبانِ اثر وفادار بماند. نکتهٔ کلیدی جلسه، پرهیز از تقلیلِ تجربهٔ انسانی به یک فرمولِ آماده و توجه به لایههای همزمانِ فردی، اجتماعی و نمادین است. جلسهٔ ۱۰۰ در جمعبندیِ افقهای دوره نقش دارد و مسیر را از نظریه به کاربردِ فرهنگی پیوند میزند.