ریداکشن یکی از محورهای بحث دربارهٔ مبانی نظری روان‌کاوی است. فروید با توجه به اعتقادش به تبیین علمی، ریداکشنیست بود و می‌کوشید همهٔ پدیده‌های مربوط به روان را به پدیده‌های زیست‌شناختی و بیولوژی تقلیل دهد [۶]؛ او در ارائهٔ نظریهٔ روان‌کاوی آرمان ریداکشن به دانش‌های شناخته‌شده‌ای مانند عصب‌شناسی و حتی فیزیک را دنبال می‌کرد [۷] و بخشی از کار او به تکیه بر داده‌ها و تئوری‌های فیزیکی است [۱۱]. در زمان فروید، فیزیک نیوتنی مبنایی محکم تلقی می‌شد و ریداکشن به آن طبیعی به نظر می‌رسید [۸]. اما در فلسفهٔ علم معاصر ریداکشن دیگر امری بدیهی و مقدس نیست [۱۳]؛ بحران مفاهیم فیزیکی — مانند بحث دربارهٔ وجود مادهٔ تاریک که تنها از راه محاسبات شناخته شده — این تلقی را تضعیف کرده [۱] و ریداکشن کامل نظریه‌های روان‌شناختی به فیزیک از نظر عملی ناممکن است [۹]. از این رو برخی پیشنهاد می‌کنند روان‌کاوی به‌عنوان دیسیپلینی مستقل و هم‌شان فیزیک مستقر شود [۱۰].