عیسی مسیح

در درس‌گفتارها، «حضرت عیسی (ع) مسیح» در مسیرهای مشخصی دنبال می‌شود: داستان آفرینش، حبوط و انسان‌شناسی، عیسی و مریم در عرفان اسلامی، این که قرآن در قرن سوم بر اولین بار و قرآن و حضرت یوسف (ع).

در مجموعه «مسیحیت»، جلسه «حبوط، انسان‌شناسی و مسئله گناه در مسیحیت»، بخش «داستان آفرینش، حبوط و انسان‌شناسی»، موضوع «حضرت عیسی (ع) مسیح» در زمینهٔ ادامهٔ داستان آفرینش، حبوط و انسان‌شناسی، خدا، تاریخ، داستان و عیسی قرار می‌گیرد. محور بخش «آدم» را در پیوند با آدم، خدا، قرآن صورت‌بندی می‌کند. در متن، نسبت عیسی، مسیح، گناه اولیه با مسئله اصلی روشن می‌شود و مرز بحث از سطح کلی جلسه به سطح یک بخش مستقل محدود می‌ماند. حرکت درونی بخش از درخت، خداوند، میوه، خواهی و احکام عبور می‌کند و این نشانه‌ها را به ادامهٔ داستان آفرینش، حبوط و انسان‌شناسی، خدا، تاریخ، داستان و عیسی پیوند می‌زند. به این ترتیب، مسیر بحث از عنوان جلسه به مسئلهٔ خاص همین بخش می‌رسد و جایگاه «عیسی مسیح» را در همان زنجیره روشن می‌کند. نمونه‌ها و نام‌های همراه بحث، عیسی، یوسف، روم، اسلام و یهودیت هستند و نشان می‌دهند بخش از سطح نام‌بردن عبور می‌کند. بنابراین سهم «عیسی مسیح» در این بخش از دل همین استدلال و نمونه‌ها فهمیده می‌شود، نه از معنایی بیرون از گفتار. [۱]

در مجموعه «مسیحیت»، جلسه «امت دینی و فرافکنی، حضرت عیسی (ع) و مریم در عرفان اسلامی، حواریون و شریعت»، بخش «عیسی و مریم در عرفان اسلامی»، موضوع «عیسی مسیح» در زمینهٔ عیسی و مریم در عرفان اسلامی، حوا، انجیل، حواریون و دین قرار می‌گیرد. محور بخش «حوا» را در قالب حوا، قرآن، حواریون، زن صورت‌بندی می‌کند. بحث از عنوان «عیسی و مریم در عرفان اسلامی» به نسبت مفهومیِ اجزای بخش منتقل می‌شود و مرز آن در سطح همین گفتار باقی می‌ماند. نمونه‌های اصلی بحث، مسیح، حوا، آدم، عیسی را به این محور پیوند می‌دهند. حرکت درونی بخش از انجیل، حضرت، قران، مثلاً و آیه عبور می‌کند و این نشانه‌ها را به عیسی و مریم در عرفان اسلامی، حوا، انجیل، حواریون و دین پیوند می‌زند. به این ترتیب، مسیر بحث از عنوان جلسه به مسئلهٔ خاص همین بخش می‌رسد و جایگاه «عیسی مسیح» را در همان زنجیره روشن می‌کند. نمونه‌ها و نام‌های همراه بحث، حوا، شیطان، عیسی، مسیح و طور هستند و نشان می‌دهند بخش از سطح نام‌بردن عبور می‌کند. بنابراین سهم «عیسی مسیح» در این بخش از دل همین استدلال و نمونه‌ها فهمیده می‌شود، نه از معنایی بیرون از گفتار. [۲]

در مجموعه «یهودیت»، جلسه «یهودیت - جلسه ۲۳»، بخش «این که قرآن در قرن سوم بر اولین بار»، موضوع «حضرت عیسی (ع) مسیح» در زمینهٔ این که قرآن در قرن سوم بر اولین بار، داره، هایی، زمان و یهودی قرار می‌گیرد. بخش به «این که قرآن در قرن سوم بر اولین بار» می‌پردازد و آن را با این که قرآن در قرن سوم بر اولین بار در محدودهٔ همان گفتار صورت‌بندی می‌کند. حرکت درونی بخش از داره، هایی، زمان، یهودی و نماز عبور می‌کند و این نشانه‌ها را به این که قرآن در قرن سوم بر اولین بار، داره، هایی، زمان و یهودی پیوند می‌زند. به این ترتیب، مسیر بحث از عنوان جلسه به مسئلهٔ خاص همین بخش می‌رسد و جایگاه «عیسی مسیح» را در همان زنجیره روشن می‌کند. نمونه‌های متن از نماز، قرآن، دین و توبه و ارجاع‌های قرآنی Q9:19 می‌آیند؛ آیه‌ای در این تحلیل نقل نشده و فقط جایگاه آن در استدلال حفظ شده است. بنابراین سهم «عیسی مسیح» در این بخش از دل همین استدلال و نمونه‌ها فهمیده می‌شود، نه از معنایی بیرون از گفتار. [۳]

در مجموعه «تفسیر سوره مریم»، جلسه «جایگاه قرآن در برابر تورات و انجیل، و نقد مسیحیت»، بخش «قرآن و حضرت یوسف (ع)»، موضوع «حضرت عیسی (ع) مسیح» در زمینهٔ قرآن و یوسف، قرآن، اسلام، دین و زبان قرار می‌گیرد. محور بخش «قرآن» را در قالب قرآن، یوسف، دین، علم صورت‌بندی می‌کند. بحث از عنوان «قرآن و یوسف» به نسبت مفهومیِ اجزای بخش منتقل می‌شود و مرز آن در سطح همین گفتار باقی می‌ماند. نمونه‌های اصلی بحث، یوسف، هند، طور، ایران را به این محور پیوند می‌دهند. حرکت درونی بخش از مسیحیت، مسیحی، جلسات، قران و اسلام عبور می‌کند و این نشانه‌ها را به قرآن و یوسف، قرآن، اسلام، دین و زبان پیوند می‌زند. به این ترتیب، مسیر بحث از عنوان جلسه به مسئلهٔ خاص همین بخش می‌رسد و جایگاه «عیسی مسیح» را در همان زنجیره روشن می‌کند. نمونه‌ها و نام‌های همراه بحث، یوسف، ایران، طور، هند و اسلام هستند و نشان می‌دهند بخش از سطح نام‌بردن عبور می‌کند. بنابراین سهم «عیسی مسیح» در این بخش از دل همین استدلال و نمونه‌ها فهمیده می‌شود، نه از معنایی بیرون از گفتار. [۴]

در مجموعه «مسیحیت»، جلسه «چهره اخلاقی مسیح، روش نقد مکتب‌ها و سنجش ادعاها، تثلیث و مسئله شرک»، بخش «ادامهٔ روش نقد مکتب‌ها و سنجش ادعاها»، موضوع «حضرت عیسی (ع) مسیح» در زمینهٔ ادامهٔ روش نقد مکتب‌ها و سنجش ادعاها، انجیل، تثلیث، توحید و شرک قرار می‌گیرد. محور بخش «شر» را در قالب شر، مسیحیت، شرک، تثلیث صورت‌بندی می‌کند. بحث از عنوان «ادامهٔ روش نقد مکتب‌ها و سنجش ادعاها» به نسبت مفهومیِ اجزای بخش منتقل می‌شود و مرز آن در سطح همین گفتار باقی می‌ماند. نمونه‌های اصلی بحث، مسیح، آدم، حوا، مریم را به این محور پیوند می‌دهند. حرکت درونی بخش از مثلا، مخلوق، یعنی، بقیهٔ و آیه عبور می‌کند و این نشانه‌ها را به ادامهٔ روش نقد مکتب‌ها و سنجش ادعاها، انجیل، تثلیث، توحید و شرک پیوند می‌زند. به این ترتیب، مسیر بحث از عنوان جلسه به مسئلهٔ خاص همین بخش می‌رسد و جایگاه «عیسی مسیح» را در همان زنجیره روشن می‌کند. نمونه‌ها و نام‌های همراه بحث، حوا، لوط، مریم، مسیح و حضرت موسی (ع) هستند و نشان می‌دهند بخش از سطح نام‌بردن عبور می‌کند. بنابراین سهم «عیسی مسیح» در این بخش از دل همین استدلال و نمونه‌ها فهمیده می‌شود، نه از معنایی بیرون از گفتار. [۵]

در مجموعه «مسیحیت»، جلسه «روش نقد مکتب‌ها و سنجش ادعاها، داستان آفرینش و حبوط انسان»، بخش «ادامهٔ روش نقد مکتب‌ها و سنجش ادعاها»، موضوع «حضرت عیسی (ع) مسیح» در زمینهٔ ادامهٔ روش نقد مکتب‌ها و سنجش ادعاها، دین، ایمان، زبان و عقل قرار می‌گیرد. محور بخش «زن» را در قالب زن، عذاب، تعدی، مرد صورت‌بندی می‌کند. بحث از عنوان «داستان آفرینش، حبوط و انسان‌شناسی» به نسبت مفهومیِ اجزای بخش منتقل می‌شود و مرز آن در سطح همین گفتار باقی می‌ماند. نمونه‌های اصلی بحث، آدم، مسیح، شیطان، طور را به این محور پیوند می‌دهند. حرکت درونی بخش از گناه، اولیه، مثلا، ایمان و حج عبور می‌کند و این نشانه‌ها را به ادامهٔ روش نقد مکتب‌ها و سنجش ادعاها، دین، ایمان، زبان و عقل پیوند می‌زند. به این ترتیب، مسیر بحث از عنوان جلسه به مسئلهٔ خاص همین بخش می‌رسد و جایگاه «عیسی مسیح» را در همان زنجیره روشن می‌کند. نمونه‌ها و نام‌های همراه بحث، مارکس، عیسی، مسیح، طور و فلسفه هستند و نشان می‌دهند بخش از سطح نام‌بردن عبور می‌کند. بنابراین سهم «عیسی مسیح» در این بخش از دل همین استدلال و نمونه‌ها فهمیده می‌شود، نه از معنایی بیرون از گفتار. [۶]

در جمع‌بندی، «حضرت عیسی (ع) مسیح» در امتداد داستان آفرینش، حبوط و انسان‌شناسی، عیسی و مریم در عرفان اسلامی، این که قرآن در قرن سوم بر اولین بار، قرآن و حضرت یوسف (ع) و ادامهٔ روش نقد مکتب‌ها و سنجش ادعاها معنا می‌گیرد. مسیر شواهد در مسیحیت، یهودیت و تفسیر سوره مریم نشان می‌دهد که بحث از نام‌بردن ساده فراتر می‌رود و به شبکهٔ مسئله‌هایی می‌رسد که خود درس‌گفتارها ساخته‌اند.

حضرت عیسی (ع) مسیح در بحث قرآن، فکت‌های تاریخی و داوری درباره مسیح محور مقایسه میان تاریخ و وحی است. سخنران نشان می‌دهد قرآن درباره عیسی صرفاً گزارش تاریخی نمی‌دهد؛ جایگاه او را در نسبت با خدا، مریم، بنی‌اسرائیل و اهل کتاب بازتعریف می‌کند.

در این گفتار، فکت تاریخی اهمیت دارد اما کافی نیست. قرآن با روایت خود از عیسی، داوری الهیاتی می‌کند: نه نفی عظمت او، نه پذیرش الوهیت او. عیسی در متن قرآن پیامبری ویژه و نشانه‌ای بزرگ است [۱۰] [۱۲] [۲۰] [۱۴] [۱۶] [۱۷] [۲۱]