کارل گوستاو یونگ

کارل گوستاو یونگ۱۸۷۵–۱۹۶۱

کارل گوستاو یونگ روان‌پزشکِ سوئیسی و بنیان‌گذارِ روان‌شناسیِ تحلیلی بود. در کسویل زاده شد، در بازل پزشکی خواند و در بیمارستانِ بورگهولتسلِ زوریخ با یوگن بلویلر کار کرد. چندی با زیگموند فروید همکاریِ نزدیک داشت؛ سپس بر سرِ نقشِ جنسیت، ماهیتِ لیبیو و روشِ تفسیر از او جدا شد و مسیرِ مستقلی گشود.

یونگ ناخودآگاهِ جمعی، کهن‌الگوها، گونه‌شناسیِ تیپ‌هایِ روان‌شناختی، و فرآیندِ تفرد را در مرکزِ نظریهٔ خود نشاند. نمادها، رؤیاها، کیمیا، اسطوره و دین را نه فقط آسیب‌شناسی، بلکه زبانِ تحولِ روان دانست. آثاری چون تیپ‌های روان‌شناختی، روان‌شناسی و کیمیا، و انسان و سمبول‌هایش مرزِ بالین، مردم‌شناسی و تاریخِ دین را درنوردیدند.

میراثش در روان‌درمانی، نقدِ ادبی، مطالعاتِ دینی و فرهنگِ عامه پرارجاع است. مفاهیمی چون سایه، آنیما و آنیموس، و خویشتن (خود) در زبانِ رایجِ روان‌شناسی و فرهنگ نیز رسوخ کرده‌اند. ارزیابی‌هایِ علمی‌اش—به‌ویژه در سنجش‌پذیری و مرز با عرفان—همچنان محلِ بحث‌اند؛ با این حال دستگاهِ مفهومی‌اش روان‌شناسی تحلیلی او به یکی از جریان‌های بدیل روانکاوی کلاسیک تبدیل شد.

آثار و نظریه‌های مهم

• تیپ‌های روان‌شناختی ۱۹۲۱تمایزِ درون‌گرایی/برون‌گرایی و کارکردهایِ تفکر، احساس، حس و شهود.
• روان‌شناسی ناخودآگاه ۱۹۱۷/۱۹۴۳صورت‌بندیِ فاصله از فروید و طرحِ ناخودآگاهِ شخصی و جمعی.
• روان‌شناسی و کیمیا ۱۹۴۴خوانشِ نمادینِ کیمیا به‌مثابهٔ تصویرِ فرآیندِ تفرد.
• آیون ۱۹۵۱پژوهش در نمادپردازیِ خود و تحولِ انگاره‌هایِ مسیحی–گنوسی.
• پاسخ به ایوب ۱۹۵۲تأمل در تصویرِ خدا، شر و تحولِ آگاهیِ دینی.
• انسان و سمبول‌هایش ۱۹۶۴معرفیِ عمومیِ نظریهٔ نماد و ناخودآگاه؛ انتشارِ پس از مرگ با همکاریِ شاگردان.
• خاطرات، رؤیاها، تأملات ۱۹۶۲زندگی‌نامهٔ گفتاری، تدوینِ آنیلا یافه