انجیل

انجیلدربارهٔ این متن

انجیل در کاربردِ مسیحی به بشارتِ مربوط به عیسی و، به‌طورِ خاص، به چهار روایتِ قانونیِ متی، مرقس، لوقا، و یوحنا در عهدِ جدید اطلاق می‌شود. واژه از یونانیِ euangelion به معنایِ مژده می‌آید. این چهار متن در سده‌های نخستِ میلادی شکل گرفتند و به‌تدریج در قانونِ کتابِ مقدسِ مسیحی تثبیت شدند؛ اناجیلِ دیگر—غیراستاندارد یا آپوکریفا—نیز وجود داشته‌اند که کلیسایِ اصلی آن‌ها را کنار گذاشت.

در سنتِ اسلامی، «انجیل» کتابی آسمانی است که به عیسی (عیسی بن مریم) داده شده است. قرآن از انجیل در کنارِ تورات و قرآن یاد می‌کند و آن را هدایت برای اهلِ انجیل می‌خواند. متکلمانِ مسلمان دربارهٔ نسبتِ انجیلِ نازل‌شده با متونِ فعلیِ چهارگانه دیدگاه‌هایِ گوناگونی دارند: از فرضِ تحریفِ لفظی یا معنوی تا تأکید بر حفظِ برخی حقایق در میانِ تغییراتِ تاریخی. این موضوع یکی از محورهایِ کلاسیکِ جدلِ اسلامی–مسیحی بوده است.

نقدِ تاریخی–ادبیِ مدرنِ غربی، اناجیل را در بافتِ یهودیتِ سدهٔ اول، منابعِ مشترک (چون فرضیهٔ منبعِ Q)، و الهیاتِ هر نویسنده بررسی می‌کند. برای خوانندهٔ مسلمانِ جدی، آشنایی با ساختارِ عهدِ جدید و تمایزِ میانِ «انجیل» به‌عنوانِ کتابِ واحدِ مفروض در کلام و «اناجیل» به‌عنوانِ چهار روایت، از خلطِ مفهومی جلوگیری می‌کند. مقایسهٔ متون نیازمندِ دقتِ فلسفی و اجتناب از ساده‌سازیِ جدلی است.

بخش‌ها و ویژگی‌ها

• چهار انجیلمتی، مرقس، لوقا، و یوحنا روایت‌های قانونی زندگی و بشارت عیسی در عهد جدیدند؛ هر کدام الهیات و مخاطب خاص خود را در پژوهش مدرن نشان می‌دهند.
• معنای بشارتeuangelion به‌عنوان مژده رستگاری؛ هم ژانر متن و هم پیام مرکزی ایمان مسیحی که فراتر از صرفاً زندگینامه عیسی فهمیده می‌شود.
• انجیل در قرآنیادکرد انجیل به‌عنوان کتاب عیسی و هدایت برای اهل آن؛ چارچوب تصدیق اصل وحی پیشین همراه با تمایز رسالت محمد.
• تحریف و حفظدیدگاه‌های کلامی اسلامی درباره نسبت متن فعلی با وحی اصلی؛ طیفی از فرض تحریف لفظی یا معنوی تا پذیرش بقای برخی حقایق—نه یک قول واحد.
• اناجیل غیررسمیمتونی خارج از قانون کلیسایی که تصویر دیگری از عیسی یا آموزه ارائه می‌دهند؛ برای تاریخ مسیحیت اولیه و تنوع اعتقادی مهم‌اند.
• نقد تاریخیبررسی منابع، تاریخ تحریر، مخاطب، و الهیات هر انجیل در پژوهش مدرن کتاب مقدس؛ روشی متفاوت از قرائت عبادی یا جدلی صرف.