«دیوید هیوم» در ۲۰ جلسه از ۵ موضوعِ درس مطرح شده است؛ بیشترین بحث در «فلسفه متن مقدس» (۱۲ جلسه) است؛ و پرحجمترین محورها «تعریف هیومی معجزه»، «برهان هیوم علیه معجزه»، «حسگرایی و نقد برهانهای الهیاتی» هستند. مفصلترین گفتار در فلسفه متن مقدس، جلسه ۲ است (۲۶۳دقیقه).
دیوید هیوم فیلسوف، مورخ و مقالهنویس اسکاتلندیِ عصر روشنگری بود و از نمایندگان اصلیِ تجربهگرایی بریتانیایی بهشمار میرود. در ادینبرو زاده شد و در دانشگاه ادینبرو تحصیل کرد؛ خانواده او را به مسیر حقوق سوق داد، اما او مدرکِ حقوقی نگرفت و علاقه و تمایلی به حرفهٔ حقوقی نداشت و مسیرِ اصلیاش فلسفه و تاریخنگاری شد. در رساله دربارهٔ طبیعت انسان کوشید علمِ طبیعتِ آدمی را بر پایهٔ مشاهده و تجربه بنا کند و حدودِ معرفت، علیت و هویت شخصی را بازنگری کند. به باور او، ایدههای ساده از انطباعات متناظر، شامل احساس بیرونی و احساس یا عاطفهٔ درونی، مشتق میشوند و بسیاری از مفاهیم ظاهراً ضروری—از جمله پیوند علّی—ریشه در عادت و تداعی ذهنی دارند، نه در شهودِ عقلِ محض.
هیوم در دینشناسیِ فلسفی برهانهای سنتیِ اثباتِ خدا و معجزه را نقد کرد و در اخلاق، نقش احساس و همدلی را در برابر عقلِ صرفاً محاسبهگر برجسته ساخت. تاریخ انگلستان او در زمان خود بسیار خوانده شد و شهرتِ عمومیاش را تثبیت کرد. تأثیر او بر ایمانوئل کانت—که هیوم را از «خواب جزمیت» بیدارکننده دانست—و بر سنت تجربهگرایی، شکاکیت معتدل، فلسفهٔ دینِ تحلیلی و اقتصادِ سیاسیِ اسکاتلندی پایدار مانده است. نثرِ روشن و مقالهگونهاش الگوئی برای فلسفهٔ عمومیِ انگلیسیزبان شد.
آثار و نظریههای مهم
رساله دربارهٔ طبیعت انسان۱۷۳۹–۱۷۴۰اثر اصلیِ فلسفی او در معرفتشناسی، عواطف و اخلاق؛ بنیادِ تجربهگراییِ پختهٔ هیوم.
کاوشی در خصوص فهم بشری۱۷۴۸بازنویسیِ دسترسپذیرترِ بخش معرفتشناسیِ رساله، شامل بحث علیت و معجزات.
کاوش در مبانی اخلاق۱۷۵۱تبیین احساسگرایانهٔ اخلاق و نقشِ همدلی در داوریِ اخلاقی.
تاریخ انگلستان۱۷۵۴–۱۷۶۲تاریخنگاریِ چندجلدی که شهرتِ عمومیِ هیوم را در عصر خود تثبیت کرد.
گفتوگوها در باب دین طبیعی۱۷۷۹انتشارِ پس از مرگ؛ نقد گفتوگوییِ براهینِ غایتشناختی و دینِ طبیعی.
