چارلز داروین

چارلز رابرت داروین۱۸۰۹–۱۸۸۲

چارلز داروین طبیعی‌دانِ بریتانیایی بود که با نظریهٔ تکامل از راه انتخاب طبیعی، زیست‌شناسیِ مدرن را دگرگون کرد. در شروزبری زاده شد، پزشکی را در ادینبرو رها کرد و سپس در کالجِ کرایستِ کمبریج برای مدرک کارشناسی—در مسیرِ آمادگی برای کشیشیِ انگلیکان—تحصیل کرد؛ اما مسیرِ اصلی‌اش با سفرِ پنج‌ساله به‌عنوانِ طبیعی‌دانِ کشتیِ بیگل (۱۸۳۱–۱۸۳۶) رقم خورد. مشاهده‌هایِ او از زمین‌شناسی، فسیل‌ها، جزایر گالاپاگوس و تنوعِ گونه‌ها زمینهٔ تردید در ثباتِ انواع و طرحِ مکانیسمِ سازگاری را فراهم کرد. پس از بازگشت، سال‌ها یادداشت و آزمایش کرد و با پرورش‌دهندگان و طبیعی‌دانان مکاتبه داشت.

در ۱۸۵۹ خاستگاه گونه‌ها را منتشر کرد و استدلال آورد که گونه‌ها از نیاکانِ مشترک منشعب می‌شوند و تفاوت‌هایِ وراثتیِ سودمند در تنازعِ بقا حفظ می‌گردند. بعدها در تبار انسان همین چارچوب را به انسان گسترش داد و انتخابِ جنسی را نیز برجسته کرد. داروین هم‌زمان گردآورنده، آزمایش‌گر و نویسنده‌ای محتاط بود؛ انتشارِ علنی را سال‌ها به تأخیر انداخت و پس از دریافتِ مقالهٔ هم‌زمانِ آلفرد راسل والاس شتاب داد. پذیرشِ علمیِ انتخاب طبیعی تدریجی بود، اما هستهٔ ترکیبیِ زیست‌شناسیِ تکاملیِ امروز بر همان بینش استوار است.

آثار و نظریه‌های مهم

• سفر بیگل ۱۸۳۹روایتِ طبیعی‌دانانهٔ سفرِ دور دنیا؛ نقطهٔ عطفِ شکل‌گیریِ پرسش‌هایِ تکاملی.
• خاستگاه گونه‌ها ۱۸۵۹بیانِ کلاسیکِ انتخاب طبیعی و انشعابِ گونه‌ها از نیاکانِ مشترک.
• تبار انسان ۱۸۷۱گسترشِ نظریهٔ تکامل به انسان و بحثِ انتخابِ جنسی.
• بیان احساسات در انسان و حیوانات ۱۸۷۲مقایسهٔ بیانِ هیجانی و پیوستگیِ رفتاریِ انسان با دیگر جانوران.
• نظریهٔ انتخاب طبیعی ۱۸۵۹، در خاستگاه گونه‌هانظریه/چارچوب مفهومی، نه کتاب. مکانیسمِ محوری: بقا و تولیدمثلِ متفاوتِ واریته‌هایِ سازگارتر.
• تغییرات جانوران و گیاهان در حالت اهلی ۱۸۶۸شواهدِ تغییرِ وراثتی تحتِ انتخابِ مصنوعی به‌مثابهٔ مدلِ انتخابِ طبیعی.