«علی شریعتی» در ۱۳ جلسه از ۸ موضوعِ درس مطرح شده است؛ بیشترین بحث در «تفسیر سوره حج» (۳ جلسه) است؛ و پرحجمترین محورها «شریعتی بهمثابه روشنفکر انقلابی»، «عاشورا و تحلیل اجتماعی»، «تشیع علوی و صفوی» هستند. مفصلترین گفتار در تفسیر سوره حج، جلسه ۹ است (۷۵دقیقه).
علی شریعتی روشنفکر، جامعهشناسِ دین و سخنرانِ تأثیرگذارِ ایرانِ معاصر بود که خوانشی ایدئولوژیک–انقلابی از تشیع را در دهههایِ میانیِ سدهٔ چهاردهمِ خورشیدی گسترش داد. در مزینانِ خراسان زاده شد، در مشهد درس خواند و سپس در پاریس دکتری گرفت. پس از بازگشت، با سخنرانیهایِ حسینیهٔ ارشاد به مخاطبانِ گسترده—بهویژه دانشجویان—رسید. در ۱۹۷۷ در انگلستان درگذشت؛ مرگش موضوعِ روایتها و مناقشاتِ سیاسی ماند.
شریعتی دین را نه فقط مناسک و فقه، بلکه نیرویی تاریخی–اجتماعی برای آگاهی و رهایی میفهمید. با مفاهیمی چون تشیعِ علوی در برابرِ تشیعِ صفوی، بازگشت به خویشتن، و نقدِ همزمانِ استعمار، تجددِ سطحی و محافظهکاریِ مذهبی، نسلی از جوانانِ مذهبی–سیاسی را مخاطب قرار داد. ابوذر، حج و بازخوانیِ کربلا در حسین وارث آدم نمونههایی از این چهرهپردازیِ ایدئولوژیکاند.
آثارش غالباً از سخنرانی پیاده و ویرایش شدهاند و در ادبیاتِ سیاسی–دینیِ پیش و پس از انقلابِ ایران جایگاهی پرارجاع دارند. ارزیابیِ علمی و سیاسیشان دو قطبی مانده است: برخی او را بیدارگرِ دینی–اجتماعی میدانند و برخی روش و منابعش را جدلی و ناپیوسته میخوانند.
حسین وارث آدمحدود ۱۹۷۱خوانشِ حماسی–ایدئولوژیک از قیامِ کربلا بهمثابهٔ الگویِ شهادت و مقاومت.
تشیع علوی و تشیع صفویحدود ۱۹۷۱تفکیکِ تشیعِ اعتراضگر از تشیعِ نهادینه و درباری.
بازگشت به خویشتندههٔ ۱۹۷۰نقدِ ازخودبیگانگیِ فرهنگی و دعوت به بازیابیِ هویتِ تاریخی–دینی.
حجدههٔ ۱۹۷۰تفسیرِ نمادین–اجتماعی از مناسکِ حج.
ابوذر غفاری، خداپرست سوسیالیست (ترجمه/بازپرداخت از اثر السحّار)۱۳۳۴/۱۹۵۵ترجمه یا بازنویسی علی شریعتی از اثر عبد الحمید جودة السحّار. چهرهپردازی از ابوذر بهعنوانِ الگویِ عدالتخواهی در صدرِ اسلام.
