ژولیا کریستوا

ژولیا کریستوا۱۹۴۱–

ژولیا کریستوا فیلسوف، روانکاو، نشانه‌شناس و نظریه‌پردازِ ادبیِ بلغاری–فرانسوی است. در اسلیونِ بلغارستان زاده شد، در دههٔ ۱۹۶۰ به پاریس رفت و با حلقهٔ تل‌کل و ساختارگرایی–پساساختارگراییِ فرانسه درآمیخت. در دانشگاه‌هایِ فرانسه تدریس کرده، روانکاوی ورزیده و رمان نیز نوشته است.

کریستوا مفاهیمی چون بینامتنیت، امرِ نشانه‌ای در برابرِ امرِ نمادین، و امرِ مطرود را در نظریهٔ زبان، سوژه و ادبیات پیش برد. در انقلاب در زبان شاعرانه پیوندِ بدن، ریتم و معنا را در شعرِ آوانگارد کاوید و در قدرت‌های وحشت مرزهایِ سوژه با امرِ پلید و مقدس را تحلیل کرد. آثارش در تقاطعِ زبان‌شناسی، روانکاوی، پدیدارشناسی و نظریهٔ جنسیت قرار دارد.

آثار او در این حوزه‌ها مورد استناد و بحث قرار گرفته‌اند. نوشته‌هایش ترکیبی از تحلیلِ مفهومی و خوانشِ متونِ ادبی–دینی‌اند و همچنان در دانشگاه‌هایِ علومِ انسانی ارجاع می‌شوند.

آثار و نظریه‌های مهم

• انقلاب در زبان شاعرانه ۱۹۷۴نظریهٔ امرِ نشانه‌ای و نمادین در زبان و سوژه؛ خوانشِ شعرِ آوانگارد.
• قدرت‌های وحشت ۱۹۸۰مفهومِ امرِ مطرود و مرزهایِ سوژه، بدن و امرِ مقدس/پلید.
• داستان‌های عشق ۱۹۸۳تأملِ روانکاوانه–فلسفی در عشق، انتقال و نوشتار.
• خورشید سیاه: افسردگی و مالیخولیا ۱۹۸۷تحلیلِ مالیخولیا و پیوندِ آن با زبان و سوژه.
• بیگانگان با خویشتن ۱۹۸۸بیگانگی، هویت و دیگری در افقِ روان و سیاست.
• بینامتنیت ۱۹۶۶–۱۹۶۹، مقالات اولیهنظریه/چارچوب مفهومی، نه کتاب. صورت‌بندیِ متن به‌مثابهٔ شبکهٔ ارجاع به متونِ دیگر.