مفهومِ «تجربه» در این مجموعه از درس‌گفتارها در چند لایهٔ به‌هم‌پیوسته بسط داده شده است. در یک لایه، تجربه به‌منزلهٔ مبنای تصویر ذهنی از جهان مطرح می‌شود؛ مجموعهٔ تجربیاتی که انسان در زندگی به دست می‌آورد، تصوری از جهانی که در آن زندگی می‌کند پدید می‌آورد، تصوری که معمولاً حتی از افکار نیز قوی‌تر است [۱۱]. در پیوند با همین نکته، تغییر تفسیر از جهان، جهان ذهنی فرد را به‌طور کامل دگرگون می‌کند، بی‌آنکه سیگنال‌های جسمانی تغییر کرده باشند [۲]. با این حال، برخی پدیدارهای اساساً تجربی — مانند زمین زیر پا و آسمان بالای سر — با وجود دانش فیزیک امروز همچنان اعتبار خود را حفظ می‌کنند [۸]. در لایهٔ دیگر، تجربهٔ دینی و عرفانی در کانون بحث قرار می‌گیرد: تجربهٔ دینی که اساس ایمان است قابل‌انتقال نیست [۹]، و تجربه‌های درونی اغلب قابل بیان به کلمات و قابل انتقال نیستند [۷]. گزارش‌های عرفانی نیز در سراسر تاریخ و کرهٔ زمین مشترک‌اند، اشتراکی که به توضیح نیاز دارد [۱۲]. تجربهٔ جنینی نیز هم به‌عنوان تمثیلی از هبوط [۳] و هم به‌عنوان مسیر استدلال معاد [۴] به این منظومه پیوند خورده است.