این صفحه به مفهوم «تجربه» و به‌ویژه تجربه دینی می‌پردازد. از منظر نویسنده، تجربه دینی که اساس ایمان است قابل‌انتقال نیست [۹]، و گفته می‌شود مسیحی‌ها وقتی از زندگی با حضرت عیسی (ع) و عیسی در درون خویش سخن می‌گویند، از یک چیز واقعی صحبت می‌کنند [۱]. در همین راستا، گزارش‌های عرفانی در سراسر تاریخ و کره زمین مشترک‌اند و این اشتراکات نیاز به توضیح دارد [۱۲]؛ برای نمونه، تجربهٔ ابن‌عربی در فصوص الحکم دربارهٔ حالت حیوانیت محض و قطع کلام، مشابه تجربهٔ حضرت زکریا (ع) دانسته شده است [۵]. از سوی دیگر، بحث به ساختار شناختی تجربه نیز می‌پردازد: مجموعه تجربیات زندگی، تصوری از جهان برای انسان می‌سازد که حتی از افکار قوی‌تر است [۱۱]، و تغییر تفسیر از جهان، جهان ذهنی فرد را بی‌آنکه سیگنال‌های جسمانی تغییر کند دگرگون می‌سازد [۲]. همچنین گفته می‌شود ما عادت نداریم تجربه‌های درونیِ غیرقابل بیان به کلمات را بشناسیم [۷].