ایتئیست در این متن به‌عنوان موضعی در قبال خدا و نسبتِ علم و دین بازتاب یافته است. بنا بر یکی از مدعاها، خداناباورانِ علم‌گرا ضد خدای متشخصِ دینی هستند و نه ضد خدای ارسطویی، و حداکثر آن خدا را غیرضروری می‌دانند [۱]. در همان راستا آمده است که خیلی از ایتئیست‌ها می‌گویند مشکلی با دئیسم ندارند [۵]. نویسنده در بخشی از بحث، روایتِ رایجِ ایتئیست‌ها دربارهٔ لاپلاس و پر شدن شکاف‌های نظریهٔ نیوتن را «دروغ بزرگ» می‌خواند، با این استدلال که نیوتن در تمام کتاب خود به خدا احتیاج دارد [۲]. همچنین در متن به تئوری توطئه‌ای اشاره شده که بر پایهٔ آن ایتئیست‌ها به‌طور مداوم توطئه می‌کنند و دین و علم را با هم در تعارض قرار می‌دهند [۴]. در کنار این‌ها، موضعی مثبت نیز طرح شده: دکتر توسرکانی معتقد است اگر ایتئیستی بخواهد بگوید قرآن مانند متون بشری دستخوش تعارض‌های درونی است، باید این را در یک سوره یا داستان نشان دهد [۳].