«هانری کربن» در ۴ جلسه از ۴ موضوعِ درس مطرح شده است؛ بیشترین بحث در «تفسیر سوره مریم» (۱ جلسه) است؛ و پرحجمترین محورها «انسان نورانی در تصوف ایران»، «مصاحبات با علامه طباطبایی»، «حلقه نصر و کربن» هستند. مفصلترین گفتار در تفسیر سوره مریم، جلسه ۲۶ است (۱۷دقیقه).
طرحِ نوشتاری — تصویرِ آزادی از او در دسترس نیست
۴جلسه
۴محور
۴موضوع درس
۴۵دقیقه
۱۵۷ارجاع در مجموعه
گروهبندی
سنجه
نوع نمودار
هانری کربن۱۹۰۳–۱۹۷۸
هانری کربن فیلسوف، ایرانشناس و مفسرِ سنتِ عرفانی–اشراقیِ اسلامِ ایرانی بود. در پاریس زاده شد، از مسیرِ فلسفهٔ آلمانی—از جمله هایدگر—و مطالعاتِ اسلامی به سهروردی، ابنعربی و حکمتِ شیعی رسید. سالهایِ طولانی میانِ تهران و پاریس به تدریس، ترجمه و پژوهش گذراند و با حلقهٔ محققانِ ایرانی در گفتگویِ مستمر بود.
کربن مفهومِ عالمِ مثال را برای فهمِ تجربهٔ خیالی–معنوی در حکمتِ اشراق و عرفان پیش کشید و تشیع را نه فقط مذهبِ فقهی، بلکه افقی باطنی–فلسفی خواند. ترجمهها و تفسیرهایش از سهروردی، و آثاری چون اسلام ایرانی، پلِ مهمی میانِ فلسفهٔ قارهای و میراثِ حکمیِ ایران ساختند. در ارض ملکوت جغرافیایِ معنوی و خیالِ خلاق را در کانونِ هرمنوتیکِ خود نشاند.
روشِ او پدیدارشناختی و هرمنوتیکی است، نه تاریخنگاریِ صرفاً متنمحور یا فقهی. از اینرو هم الهامبخشِ مطالعاتِ تطبیقیِ فلسفه و عرفان بوده و هم محلِ نقدِ شرقشناسانه و تاریخی قرار گرفته است؛ با این حال نقشش در معرفیِ حکمتِ ایرانی–اسلامی به غرب اثرگذار بود.
آثار و نظریههای مهم
اسلام ایرانی۱۹۷۱–۱۹۷۳چندجلدی دربارهٔ وجوهِ فلسفی–باطنیِ تشیع و حکمتِ ایرانی–اسلامی.
تاریخ فلسفهٔ اسلامی۱۹۶۴روایتِ تحلیلی از مسیرِ فلسفه در جهانِ اسلام با تأکید بر اشراق و عرفان.
تخیل خلاق در عرفان ابنعربی۱۹۵۸خوانشِ عالمِ خیال و تجربهٔ باطنی در اندیشهٔ ابنعربی.
ارض ملکوت۱۹۶۰شرحِ عالمِ مثال و جغرافیایِ معنوی در سنتهایِ اشراقی.
مجموعهٔ آثار فلسفی و عرفانی سهروردی (تصحیح و ترجمه)از ۱۹۴۵ به بعدتصحیح، ترجمه و شرحِ متونِ سهروردی؛ جلدِ نخستِ مجموعهٔ آثارِ فلسفی و عرفانی در ۱۹۴۵ در استانبول منتشر شد و کار در دهههای بعد ادامه یافت.