«ژان-پل سارتر» در ۶ جلسه از ۵ موضوعِ درس مطرح شده است؛ بیشترین بحث در «داستان آفرینش در قرآن» (۱ جلسه) است؛ و پرحجمترین محورها «تهوع و مواجهه با هستی»، «صداقت ملحدان»، «مارکسیست بودن سارتر» هستند. مفصلترین گفتار در داستان آفرینش در قرآن، جلسه ۱۳ است (۵۳دقیقه).
ژان-پل شارل ایمار سارتر فیلسوف، رماننویس، نمایشنامهنویس و روشنفکرِ عمومیِ فرانسوی بود و از چهرههایِ مرکزیِ اگزیستانسیالیسمِ سدهٔ بیستم بهشمار میرود. در پاریس زاده شد، در اِکول نورمال سوپریور فلسفه خواند، در جنگِ جهانیِ دوم اسیر شد و پس از آزادی به محورِ محافلِ ادبی–فلسفیِ پاریس بدل گشت. جایزهٔ نوبلِ ادبیاتِ ۱۹۶۴ را نپذیرفت تا استقلالِ روشنفکریاش را حفظ کند.
در هستی و نیستی، تمایزِ بودن–در–خود و بودن–برای–خود، مفهومِ آزادیِ رادیکال، واقعبودگی یا واقعمندی، و مسئولیت را صورتبندی کرد. اگزیستانسیالیسم نوعی اومانیسم و نوشتههایِ ادبیاش—از تهوع تا نمایشهایی چون پشت درهای بسته—همین مضامین را در قالبِ روایت و صحنه گستراند: انسان محکوم به آزادی است و با انتخاب، ماهیتِ خود را میسازد.
در دههٔ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به مارکسیسم نزدیک شد و نقد عقل دیالکتیکی را در پیوندِ تاریخ و جمع نوشت. نسبتِ نزدیکِ فکری و شخصیاش با سیمون دوبووار بخشی از تاریخِ روشنفکریِ فرانسه است. میراثش میانِ فلسفه، ادبیاتِ متعهد و سیاستِ چپِ اروپایی پراکنده و پرارجاع مانده است.
آثار و نظریههای مهم
تهوع۱۹۳۸رمانِ فلسفی دربارهٔ تجربهٔ بیمعنایی و مواجهه با امرِ پیشپاافتاده.
هستی و نیستی۱۹۴۳هستیشناسیِ پدیدارشناختیِ آزادی، آگاهی و واقعبودگی یا واقعمندی.
