آرتور شوپنهاور

آرتور شوپنهاور۱۷۸۸–۱۸۶۰

آرتور شوپنهاور فیلسوفِ آلمانیِ سدهٔ نوزدهم است که نظامِ خود را بر محورِ «اراده» و «بازنمایی» بنا کرد. او در دانتسیگ (گدانسکِ امروز) زاده شد، در گوتینگن و برلین تحصیل کرد و بیشترِ عمرِ فکری‌اش را در انزوایِ نسبی در فرانکفورت گذراند. در برابرِ ایدئالیسمِ هگلی موضع گرفت و بر رنج، خواست و محدودیتِ عقل در برابرِ اراده تأکید ورزید. شهرتِ عمومی‌اش دیرتر از انتشارِ اثرِ اصلی‌اش شکل گرفت و با مقالاتِ متأخر گسترش یافت.

در «جهان همچون اراده و تصور» جهانِ پدیداری را تصور (بازنمایی) و ذاتِ آن را اراده می‌داند؛ اراده‌ای کور، بی‌غایت و سرچشمهٔ رنج. او راههای کاهشِ رنج را در هنر، شفقت و انکارِ ارادهٔ زندگی می‌جوید و زیبایی‌شناسی را بخشی از راه رهایی می‌شمارد. آشنایی‌اش با اندیشه‌های هندی و بودایی در فلسفهٔ اروپاییِ زمانِ خود نامتعارف بود. تأثیرِ او بر نیچه، روانکاوی، ادبیات و هنرِ متأخر قابل‌توجه است و همچنان در تاریخِ فلسفهٔ قاره‌ای خوانده می‌شود.

آثار و نظریه‌های مهم

• جهان همچون اراده و تصور ۱۸۱۸اثرِ اصلی: جهان به‌مثابهٔ بازنمایی و اراده؛ مابعدالطبیعه، زیبایی‌شناسی و اخلاق.
• در باب ریشهٔ چهارگانه اصل دلیل کافی ۱۸۱۳رسالهٔ دکترا دربارهٔ صورت‌های اصلِ دلیل و شرایطِ تبیین.
• دو مسئلهٔ بنیادین اخلاق ۱۸۴۱مباحثی در آزادیِ اراده و بنیادِ اخلاق بر شفقت.
• پارِرگا و پارالیپومِنا ۱۸۵۱مجموعه‌ای از مقالات و تکمله‌ها که شهرتِ عمومیِ او را گسترش داد.
• در باب اراده در طبیعت ۱۸۳۶پیوندِ نظریهٔ اراده با شواهدِ طبیعیات و زیست‌شناسیِ زمان.