در میان حکایت‌های قرآنی، داستان ذوالقرنین جایگاهی ویژه از نظر دشواریِ فهم دارد؛ به باور نویسنده، این داستان نامفهوم‌ترین داستان قرآن است [۱] و حتی می‌توان بر این نکته توافق کرد که هیچ داستانی در قرآن به اندازهٔ آن مبهم و غیرقابل فهم نیست [۴]. ابهامِ متن نه از ضعف روایت، بلکه از ماوراءالطبیعی‌بودنِ موضوعِ داستان ناشی می‌شود؛ روایتِ ساده و درستِ اموری که خلاف فهم ما از طبیعت است [۵]. نویسنده بر آن است که این داستان به لحاظ فنی هیچ توضیح تکمیلی نمی‌گیرد و همین سؤال‌برانگیزیِ شدیدِ آن، آزمونی برای خواننده است [۷]؛ داستانی که مانند کاری که خضر با حضرت موسی (ع) کرد، اکنون قرآن با خواننده پیاده می‌کند و او را در موقعیت‌های اعتراض‌برانگیز قرار می‌دهد تا صبر کند [۳]. در همین چارچوب، گفته می‌شود ذوالقرنین در مرتبه‌ای بالاتر از خضر قرار دارد [۲].