ابوالقاسم علیدوست

ابوالقاسم علیدوست۱۹۶۱–

ابوالقاسم علیدوست فقیه، اصولی و پژوهشگرِ فلسفهٔ فقه در حوزهٔ علمیهٔ قم است. در ۱۳۴۰ خورشیدی در ابرکوهِ یزد زاده شد، تحصیلاتِ حوزوی را تا درسِ خارج پی گرفت و از مدرسانِ شناخته‌شدهٔ فقه و اصول به‌شمار می‌رود. در نهادهایِ پژوهشی–حوزوی—از جمله در حوزهٔ فقه و حقوق—مسئولیت‌هایِ علمی داشته و با مسئله‌هایِ نوپدیدِ فقهی درگیر بوده است.

تمرکزِ اصلیِ آثارش بر مبانی، روش و فلسفهٔ فقه است: نسبتِ فقه با عقل، مصلحت، عرف و کارآمدیِ احکام در زیستِ معاصر. کتاب‌هایی چون فقه و عقل، فقه و مصلحت و فقه و عرف تلاش می‌کنند دستگاهِ استنباط را در گفتگو با پرسش‌هایِ نو صورت‌بندی کنند، بی‌آنکه از چارچوبِ اجتهادِ امامی بیرون روند. لحنِ نوشته‌هایش آموزشی–استدلالی است و بیشتر در میانِ طلاب، پژوهشگرانِ فقه و مخاطبانِ مباحثِ کاربردی–حقوقی خوانده می‌شود.

آثار و نظریه‌های مهم

• فقه و عقل ۱۳۸۱ شبررسیِ جایگاهِ عقل در استنباط و نسبتِ آن با ادلهٔ نقلی.
• فقه و مصلحت ۱۳۸۸ شتحلیلِ مصلحت به‌مثابهٔ معیار یا قرینه در فقهِ امامیه.
• فقه و عرف حدود ۱۳۸۶ شنقشِ عرف در فهمِ موضوعات و تطبیقِ احکام.
• فقه و حقوق قراردادها دههٔ ۱۳۹۰ شپژوهش در پیوندِ فقهِ معاملات با مسائلِ حقوقیِ معاصر.