عبودیت در این درس‌گفتارها به‌عنوان مفهومی بنیادین در ساحت انسان و خدا بازخوانی می‌شود و با مجموعه‌ای از مفاهیم پیوند می‌یابد. بر پایهٔ این متن، هدف شریعت، تربیت انسان است به کمالی که با نام‌های خلیفه‌اللهی، تسلیم کامل و عبودیت کامل توصیف می‌شود [۲]. در همین راستا، خلیفهٔ خدا شدن به معنای رسیدن به مقام عبودیت و کارگزاری حق دانسته شده، چنان‌که انسان آفریده شده تا باطل در درون او راه نیابد و حق را ببیند و مطابق با حق عمل کند [۸]. عبودیت در این نگاه جنبهٔ جبرانی نیز دارد و گناه را جبران کرده و هبوط را برطرف می‌سازد؛ از همین‌جا لزوم شریعت احساس می‌شود [۴]. از سوی دیگر، مایهٔ رسیدن به این مقام، عشق و محبت شدید به خداوند است؛ مفهومی که در قرآن با تعبیر مؤمنِ «أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ» بیان شده است [۳]. همچنین میان ذکر، عبودیت و خلافت الهی هم‌ارزی برقرار است [۵]، و بردگیِ انسان به انسان، به دلیل ناسازگاری با توحید و نوعی عبودیت بودن، با نگاه منفی مواجه شده است [۷].