این صفحه به مجموعه‌ای از بحث‌های کلامی و عرفانی اختصاص دارد که محور اصلی آن‌ها نقد اعتقاد به تثلیث و طرح بدیلی توحیدی است. نویسنده بر این باور است که تثلیث به پذیرش لایه‌ای از «مولودات» هم‌ذات با خدا در کنار مخلوقات می‌انجامد و با توحید ناسازگار است [۱]، و نیز اینکه اعتقاد به مولود بودن مسیح — چنان‌که در مصوبه شورای نیقیه آمده — شرک است [۲]. در کنار این نقد، بحث‌هایی درباره رحمانیت و رحیمیت به‌عنوان دو گونه رحمت تکوینی و تشریعی [۴]، و درباره عزت و نفوذناپذیری خداوند در برابر مخلوقات [۶][۹] مطرح می‌شود. بُعد عرفانی بحث در پیوند دوگانگی اسماء جلال و جمال با دوگانگی جنسی در طبیعت [۷] و پرسش عمیقِ چراییِ پیدایش جنسیت [۳] دیده می‌شود. همچنین تفسیر مصلوب شدن مسیح در عید فصح و تعبیر «بره خداوند» از سوی حضرت یحیی (ع) به‌عنوان اشاره به قربانی بودن مرگ او [۵]، و معرفی انسان در سوره رعد به‌عنوان موجودی دارای غیب [۸]، از دیگر موضوعات این مجموعه است.