فحشا در متن‌های دینی به رفتارهای ناپسند و زشت اطلاق می‌شود و آیات قرآنی دربارهٔ آن مشتمل بر دو دستهٔ متفاوت‌اند: دستهٔ نخست، نماز و ذکر را عاملِ بازدارندگی از فحشا معرفی می‌کند و جایگاه ذکر خدا را از نماز نیز بالاتر می‌شمارد [۱]. دستهٔ دوم شامل آیات حجاب و دستورات پیشگیرانه است که هدفشان آن است که انسان کاری نکند تا با صحنهٔ فحشا مواجه شود؛ در این دسته به مؤمنان توصیه می‌شود چشمان خود را بپوشانند و جلوی شهوات خود را بگیرند، زیرا این امر برایشان پاک‌تر است [۲]. سورهٔ نور یکی از کانون‌های اصلی این بحث است؛ بر پایهٔ بازخوانیِ انجام‌شده، این سوره حول‌وحوش مفهوم چگونگی جلوگیری از اشاعهٔ فحشا قرار دارد [۵]. پس از آیهٔ ۱۹ این سوره، سه نوع حکم برای جلوگیری از وقوع فحشا و پیشگیری از اشاعهٔ آن بیان می‌شود [۳]. این بحث وجوه متعددی دارد که در محورهای زیر جدا شده‌اند. ## محورها: - بازدارندگی نماز و ذکر از فحشا و منکر بر پایهٔ آیهٔ ۴۵ سورهٔ عنکبوت [۱] - دستورات پیشگیرانه و آیات حجاب برای پرهیز از مواجهه با صحنهٔ فحشا [۲] - سورهٔ نور: سه حکم پیشگیرانه پس از آیهٔ ۱۹ [۳]، تم نخست سوره دربارهٔ پیشگیری، تنبیه فحشا و محافظت از خانواده‌های مقدس [۷]، و آیات پایانی که ارتباط مستقیم با این موضوع مرکزی ندارند [۶] **یادداشت کوتاه:** در قیاسی میان آموزش‌های دینی مسیحی و تعلیمات دینی ما، تنبلی در فهرست هفت گناه کبیرهٔ مسیحی در کنار زنا و فحشا و قتل جای دارد، اما چنین چیزی در قاموس تعلیمات دینی ما نیست [۴].