«اسباب نزول» عنوان شاخه‌ای از مطالعات قرآنی است که به شناسایی زمینه‌ها و شرایط نزول آیات می‌پردازد. پذیرش این حوزه بر این فرض استوار است که قرآن به‌تدریج و به‌صورت قطعه‌قطعه طی ۲۳ سال نازل شده و در این دوره، بر اساس وقایع گوناگون، گاه یک آیه و گاه چند آیه کنار هم فرود آمده است [۲]. در سنت نگارشِ مستقل در این حوزه، نخستین کتاب با عنوان «اسباب نزول» از آنِ کتاب واحدی نیشابوری در قرن پنجم هجری است [۱]. در کنار این سنت درونی، پژوهش‌های غربی درباره اسباب نزول نگرشی متفاوت دارند و این روایات را مجموعه‌ای از روایات ساختگی مسلمانان به شمار می‌آورند [۳]. از منظر متنی نیز ابهام و ارجاعی‌بودنِ شدید آیات قرآن — از معنای واژه‌ها تا نسبت یک آیه با آیه بعد — از عوامل پیدایش اسباب نزول دانسته شده است [۴].